μια γκρίζα σκιά που τον στοιχειώνει
που τον περιμένει
με το που κλείνει τα μάτια του
Ακούει τη ρυθμικά αναπνοή της
όταν οι άλλοι ήχοι ησυχάζουν
Βλέπει με τα μάτια της
Νιώθει τον πόνο της
Την συμπονεί αλλά τον τρομάζει
την αγαπάει και την μισεί
Πως μπορεί τόση απόγνωση να έχει μαζευτεί
σε μια σκιά μονάχα
Μια σκιά του μυαλού του
η οποία χάνεται με το που τη φωτήσει το φως
η οποία λιώνει σε οποιοδήποτε ήχο
η οποία κρύβεται από τον κόσμο
Κι αυτός τη διώχνει
την ρίχνει στο φως
για να μπορέσει να ζήσει ήσυχος τη δική του ζωή
Κι αυτή μια ηλιαχτίδα για πάντα μες το φως
